Column – Zorgkind op leeftijd

Moeder en zoon wonen samen. Zij is de zeventig al gepasseerd, maar werkt nog steeds om haar AOW aan te vullen. Hij is van middelbare leeftijd en heeft een ernstige fysieke en verstandelijk beperking. Door de week ging hij altijd naar de dagopvang. Moeder bracht en haalde hem zelf op, maar dat lukt niet meer. Gezien haar wankele gezondheid en hoge leeftijd is dat een (te) zware belasting.

Gelukkig kon hij de laatste jaren met de taxibus, totdat moeder vergat om de aanvraag te verlengen. De gemeente vindt nu dat zij zelf weer voor vervoer kan zorgen. Al bijna een jaar zit de zoon hele dagen thuis. Een nieuwe aanvraag voor Wmo-vervoer wordt afgewezen.

‘Ik gebruik mijn auto bijna niet meer,’ vertelt mevrouw de ombudsman. ‘Elke dag twee keer een eind rijden naar de opvang gaat echt niet. Ik heb het jaren gedaan, maar die tijd is voorbij. Mijn zoon zit opgesloten in ons huis. Hij komt nergens meer. Hoe moet dat verder? Hij heeft alleen mij nog.’

Een schrijnende situatie. De ombudsman zegt toe de zaak voor te leggen aan de gemeente. ‘Vindt u het goed als ik ook vraag of u behalve vervoer nog andere hulp kunt krijgen? Misschien zijn er voorzieningen voor mantelzorgers of toeslagen waar u recht op heeft.’ Dat stelt mevrouw erg op prijs.

De intensieve zorg heeft ze altijd moeten combineren met werk. Tijd om een sociaal netwerk op te bouwen was er niet. Ook heeft ze nooit hulp gezocht en is daarom onbekend met de mogelijkheden.

De gemeente komt met een oplossing voor het vervoer. Mevrouw kan ook een afspraak maken met een ouderenadviseur om te kijken of zij ondersteuning kan krijgen. Ze is blij dat de ombudsman deuren voor haar heeft geopend bij de gemeente en dat haar zoon eindelijk weer de deur uit komt.

De bovenstaande column is afkomstig uit de Stadskrant Den Haag, editie van 20 mei 2026: www.stadskrant.denhaag.nl