Column – Nee, maar waarom?

Elk jaar weer staat parkeren in de top van onderwerpen waar de ombudsman klachten over ontvangt. Het kan op veel manieren misgaan, zo blijkt ook uit de zaak van mevrouw Z. In haar buurt wordt betaald parkeren ingevoerd. ‘U heeft geen recht op een parkeervergunning,’ leest ze in een brief van de gemeente. Het zou te maken hebben met een bouwvergunning uit 1900. Maar hoe precies blijft onduidelijk. Mevrouw begrijpt er niets van, temeer omdat de buren wel een parkeervergunning krijgen. Dat voelt onrechtvaardig en willekeurig.

Vanaf 1 mei zal ze € 7,10 per uur moeten betalen om in haar eigen straat te kunnen parkeren. Ze vestigt haar hoop op een bezwaarschrift, maar de gemeente overschrijdt ruim de termijnen die gelden voor de behandeling. De tijd dringt. Mevrouw wacht niet langer af en dient een klacht in over de gang van zaken. Net als het bezwaar wordt ook de klacht ergens in het stadhuis geparkeerd zonder dat er merkbaar iets mee wordt gedaan.

Eind maart meldt ze zich daarom bij de ombudsman met twee dringende vragen: Waarom krijg ik geen uitleg over de afwijzing? En waarom kost het zoveel tijd om mijn bezwaar te behandelen? De ombudsman verzoekt de gemeente om binnen twee weken telefonisch contact op te nemen en mevrouw een ontheffing te verlenen van betaald parkeren in afwachting van het besluit op haar bezwaarschrift.

Nog net voor 1 mei laat de gemeente weten dat de afwijzing te maken had met een fout in de adres-administratie. Mevrouw krijgt wél een vergunning.

Eind goed al goed. Maar toch, niet alleen de administratie zat fout. Het is ook allesbehalve correct om een afwijzing zonder duidelijke motivering te versturen, niet te reageren op een klacht en zonder kennisgeving bezwaartermijnen te overschrijden.

De bovenstaande column is afkomstig uit de Stadskrant Den Haag, editie van 23 september 2026: www.stadskrant.denhaag.nl