Column – ‘Voor paal staan’

Laat de politie de auto van uw buren maar wegslepen. Daar komt het advies op neer dat meneer X krijgt van de gemeente. Niet bepaald de oplossing waar hij op zit te wachten. Meneer is slecht ter been, heeft een scootmobiel en een eigen parkeerplaats op kenteken voor zijn auto. Om de scootmobiel in- en uit de wagen te laden, is ruimte nodig.

Vaak lukt dat niet, omdat een andere auto te dicht op de zijne staat geparkeerd. Hij vraagt de gemeente om zijn parkeerplaats te markeren met een rood-wit paaltje. Een simpele oplossing om fout parkeren tegen te gaan, maar de gemeente laat weten dat zulke paaltjes nooit worden gebruikt bij invalideparkeerplaatsen. Hij kan beter een melding doen en de auto’s laten wegslepen. Dat is nogal wat, omdat de foutparkeerders vaak buren zijn.

Meneer wil bezwaar aantekenen, maar daarvoor is een officiële afwijzing van de aanvraag voor het paaltje nodig. Als een besluit uitblijft, neemt hij contact op met de ombudsman. Daarop stuurt de gemeente een ‘voornemen tot weigering.’ Daar blijft het bij. Meneer wil nu met een ‘ingebrekestelling’ de gemeente dwingen een besluit te nemen.

Dan neemt de zaak een verrassende wending. Om een antiparkeerpaaltje te plaatsen, blijkt geen besluit nodig. Het verzoek wordt bij nader inzien niet beschouwd als een officiële aanvraag waar bezwaar op mogelijk is. Het ‘voornemen tot weigering’ had niet verstuurd mogen worden. Meneer is terug bij af.

De ombudsman vraagt de gemeente om opheldering over de hoogst onduidelijke communicatie en dringt aan op een gesprek met meneer. De gemeente trekt zich de fout aan en komt nu met praktische suggesties voor verplaatsing van de parkeerplek, zodat er geen auto’s meer direct achter de zijne kunnen staan. Meneer voelt zich eindelijk gehoord. Na de verwarrende en afwijzende eerste reacties heeft de gemeente zich goed herpakt en actief meegedacht over een werkbare oplossing.

De bovenstaande column is afkomstig uit de Stadskrant Den Haag, editie van 25 februari 2026: www.stadskrant.denhaag.nl