Column – Tachtig weken wachten

Na twee klachten, diverse e-mails en ruim anderhalf jaar wachten heeft meneer X eindelijk zijn omgevingsvergunning binnen. Op de website van de gemeente staat hoe lang zo’n aanvraag mag duren: ‘Heeft u een eenvoudig bouwplan? Dan hoort u meestal binnen 8 weken of u de vergunning krijgt. Door drukte duurt dit nu minimaal 12 weken. Bij een meer ingewikkeld plan kan dit oplopen tot 16 weken.’ Tot zover de website. Anderhalf jaar (bijna tachtig weken) is dan toch wel erg lang.

Meneer dient na geruime tijd wachten een eerste klacht in over het uitblijven van een beslissing. De gemeente verklaart de klacht terecht, biedt excuses aan en belooft de afhandeling te verbeteren. Nu zal het snel rond zijn, denkt hij.

Nee dus.

Vijf maanden daarna dient hij een tweede klacht in. Die wordt vreemd genoeg ongegrond verklaard. De aanvrager/klager heeft volgens de gemeente zelf de vertraging veroorzaakt. Weer twee maanden later volgt dan eindelijk de beslissing.

Meneer weet nu waar hij aan toe is. Toch besluit hij alsnog de hele gang van zaken aan de Ombudsman voor te leggen. Waarom duurde het zo lang? Waarom was de tweede klacht niet gegrond? En wat hield die verbeterde afhandeling in?

De Ombudsman vindt dit terechte vragen en meldt de gemeente een onderzoek te gaan starten. Nu volgt er wél snel een reactie.

Meneer krijgt – voor het eerst – een uitnodiging voor een gesprek. Alles komt ter tafel. Hij kan zijn vragen stellen en bezwaren uiten. De gemeente biedt excuses aan voor de late afhandeling én voor de afwijzing van de tweede klacht. Meneer kreeg ten onrechte de schuld van de vertraging.

Ook erkent de gemeente dat eerder met hem gesproken had moeten worden. Dan had het niet zo lang hoeven duren.

Voor meneer is de zaak nu afgehandeld. Daarop besluit ook de Ombudsman het dossier te sluiten.

De bovenstaande column is afkomstig uit de Stadskrant Den Haag, editie van 15 juli 2026: www.stadskrant.denhaag.nl