Column – ‘Hardnekkige hobbel’

Gelukkig niks gebroken. Meneer X ziet te laat een hobbel in het fietspad en komt ten val. Oorzaak is wortelgroei waardoor her en der het wegdek scheurt en omhoog wordt geduwd. Buiten de schrik komt meneer er zonder kleerscheuren vanaf. Weer thuis maakt hij gebruik van het digitale kanaal van de gemeente voor meldingen over de openbare ruimte. Dat kan gaan over situaties als zieke bomen, graffiti, slecht wegdek of kapot straatmeubilair.

Direct daarna volgt per e-mail het standaard antwoord met een registratienummer en ook de toezegging: ‘Wij doen ons best om deze melding binnen vijf werkdagen op te lossen. Als het dringend is, komen we direct in actie.’ Maar twee maanden later ligt het fietspad er nog hetzelfde bij.
Meneer belt met de gemeente. Hij krijgt van een medewerker de toezegging dat de melding wordt doorgegeven aan de afdeling die de reparatie moet uitvoeren.

Maar helaas, twee maanden later is er nog steeds niets gebeurd. Al die tijd blijft het risico bestaan dat fietsers ten val komen met mogelijk ernstige gevolgen. Tijd voor de Ombudsman, denkt meneer. Zijn klacht: de gemeente komt toezeggingen niet na en laat een gevaarlijke situatie voortduren. De Ombudsman vindt de zaak serieus genoeg voor een interventie en vraagt de gemeente contact op te nemen met meneer. Kort daarop krijgt hij een telefoontje van de afdeling Wegbeheer. Bij de gevaarlijke plek komt een waarschuwingsbord. Ook wordt het hele fietspad gecontroleerd om alle oneffenheden in een keer aan te pakken.

Een adequate reactie van de gemeente, maar waarom moest dat vier maanden duren en was daarvoor een interventie van de Ombudsman nodig? Wat ging hier mis en wat valt daarvan te leren? Tijd voor de gemeente om de afwikkeling van dit type meldingen nog eens onder de loep te nemen.

De bovenstaande column is afkomstig uit de Stadskrant Den Haag, editie van 28 januari 2026: www.stadskrant.denhaag.nl