Column – ‘Afkeuring’

Door een spierziekte kan meneer X steeds moeilijker lopen. Maar dankzij een traplift en een parkeerkaart voor gehandicapten is hij toch nog redelijk mobiel. Elke vijf jaar moet de parkeerkaart worden verlengd. De gemeente meldt hem in een brief dat daarvoor een nieuwe medische keuring nodig is.

Meneer kan een afspraak maken met een keuringsbureau (kosten: €210,-). De uitslag staat bij voorbaat vast, vertelt hij aan de ombudsman. ‘Een jaar geleden heb ik via de Wmo een traplift gekregen. De gemeente weet van mijn medische toestand. Deze spierziekte wordt alleen maar erger. Dat had ik
allemaal kunnen uitleggen als er eerst met me was gebeld.’

De ombudsman vraagt de gemeente of herkeuring in deze situatie werkelijk noodzakelijk is en zo ja, op grond waarvan. De klachtencoördinator komt
meteen in actie. Wat blijkt? Alleen als iemand zonder hulp geen stap meer kan zetten en in een rolstoel zit, dan is geen nieuwe keuring nodig. De Wmo-toekenning van een traplift staat hier los van.

Wil meneer de parkeerkaart behouden, dan moet hij zich toch echt laten keuren. Gelukkig blijkt er een mogelijkheid om dit telefonisch te doen, als meneer de keuringsarts toestemming geeft om het medisch dossier in te zien. Al snel komt de arts tot de conclusie dat de parkeerkaart permanent kan worden verlengd.

Meneer is blij met de uitslag. De ombudsman blijft wel met vragen zitten. Pas tijdens de klachtenprocedure werd duidelijk dat er ook een minder belastende telefonische keuring mogelijk is. Waarom staat dat niet in de standaardbrief over de vijfjaarlijkse vernieuwing van de kaart? Verder blijft het wrang dat chronisch zieken nog altijd een keuring moeten ondergaan, terwijl al uitgebreid is vastgelegd hoe hun medische situatie is. Dit verdient enkel afkeuring, temeer omdat het probleem al jaren bekend is.

De bovenstaande column is afkomstig uit de Stadskrant Den Haag, editie van 26 maart 2025: www.stadskrant.denhaag.nl