Verhaal 1 – Nederlands
Ik ken de supermarkt op de hoek beter dan mijn eigen woonkamer. Elke week kom ik er, mijn stok in de ene hand, mijn boodschappentas in de andere. Meestal gaat het goed, de medewerkers kennen mijn stem en ik weet precies waar de koffie staat.
Maar die dag was anders. Ik vroeg een medewerker welk product ik vasthield, omdat ik het etiket niet kon lezen. Zijn reactie raakte me diep. Hij zei dat ik maar iemand moest meenemen die me kon helpen, en dat ik voortaan niet meer alleen mocht komen. Zelfs dat ik meer moest betalen als ik hulp wilde.
Ik stond daar, midden in de winkel, tussen de mensen, met een brok in mijn keel. Ik ben blind, ja, maar ook gewoon klant, net als ieder ander.
Op dat moment voelde ik me klein, alsof mijn zelfstandigheid er niet toe deed.
Later kwam er een gesprek. Er werd geluisterd, vragen gesteld en excuses gemaakt. De medewerker werd aangesproken op zijn woorden en ik werd weer welkom geheten, zonder begeleider, zonder voorwaarden.
Sindsdien loop ik weer zelfstandig door de gangpaden, met mijn stok en met iets anders, het vertrouwen dat ik gezien word, ook al zie ik zelf niet.
Story 1 – English
I know the supermarket on the corner better than my own living room. Every week I go there, my cane in one hand, my shopping bag in the other. Most of the time it goes smoothly, the staff recognize my voice and I know exactly where to find the coffee.
But that day was different. I asked an employee which product I was holding because I couldn’t read the label. His response cut deep. He told me I should bring someone to help me, and that from now on I shouldn’t come alone. He even said I should pay extra if I wanted assistance.
I stood there in the middle of the store, surrounded by people, with a lump in my throat. Yes, I am blind, but I am also just a customer, like anyone else. In that moment I felt small, as if my independence did not matter.
Some time later, we talked about what had happened. The store took the time to listen, to ask questions, and to offer an apology. The employee was spoken to about his behaviour, and I was welcomed back, without a companion, without conditions.
Now I move through the aisles on my own again, with my cane and with something else too, the quiet confidence that I am seen, even if I cannot see.