Verhaal 2 – Nederlands
Sporten is voor mij vrijheid. Even mijn hoofd leegmaken, mijn lichaam voelen werken, mijn grenzen verleggen. Ik doe dat vanuit mijn rolstoel en dat gaat prima, als de omgeving meedoet. Toen ik een abonnement nam bij een grote sportschoolketen was ik blij. Op hun website stond dat alle vestigingen rolstoeltoegankelijk waren, dus ik dacht: eindelijk een plek waar ik gewoon terecht kan.
In het begin ging het goed, maar al snel merkte ik dat ik vaak voor een dichte deur stond. De lift bleek uitgeschakeld zodra er geen medewerkers aanwezig waren. De sportschool is 24 uur per dag open, maar voor mij was dat niet zo. Meer dan de helft van de tijd kon ik niet naar binnen, omdat ik niet bij de fitnesszaal kwam.
Ik voelde me buitengesloten, niet omdat ik het niet wilde, maar omdat het niet kon. Uiteindelijk kwam er een gesprek. Er werd geluisterd en serieus gekeken naar de situatie. De vestiging waar ik sport werd aangepast zodat ik zelfstandig naar binnen kan, en er wordt gewerkt aan de toegankelijkheid van alle andere locaties.
Nu train ik weer wanneer ik wil, net als ieder ander. Elke keer dat de lift opengaat voel ik iets van trots, niet alleen omdat ik sport, maar omdat ik weet dat een deur die ooit dicht was nu openstaat.
Story 2 – English
For me, working out means freedom. Clearing my head, feeling my body move, pushing my limits. I do it from my wheelchair, and that works just fine, as long as the environment allows it. When I joined a large fitness franchise, I was excited. Their website promised full wheelchair access, and for a moment I felt hopeful, thinking, finally a place where I can belong like everyone else.
At first everything went well, but soon I noticed that I often faced a closed door. The elevator was switched off whenever no staff were present. The gym was open twenty-four hours a day, but not for me. More than half the time I could not get in because I could not reach the workout area.
I felt shut out, not because I did not want to work out, but because I could not. In time there was a conversation, people listened and took my situation seriously. The location where I train was adapted so I can enter independently, and work began to make all other branches accessible too.
Now I can train whenever I want, just like anyone else. Each time the elevator doors open, I feel a quiet sense of pride, not only because I am exercising, but because I know that a door that was once closed now stands open.